Broederlijk

TIR ALFRABE 11 April 2026

Het is iets om naar uit te kijken in het voorjaar: de vriendschappelijke schietcompetitie in het Fort des Dunes van Leffrinckouke. Als Chris en ik om acht uur de uitstap, richting Frankrijk, aanvatten, is dat met een goed humeur en vol enthousiaste verwachting. Er zijn meerdere kringleden ingeschreven voor deelname aan deze bijeenkomst en ook de Gentse kring zal een schuttersploeg leveren. Het belooft een interessante ontmoeting te worden.

Bij aankomst, rond negen uur, worden we al direct begroet door enkele bekenden. Didier Devlieghe en Eric Castelijn (GRWV) zijn al present, en even later komen ook Christophe en Sharita toe. Daarmee is onze ploeg voltallig. Als we het fort binnentrekken blijkt dat ook de Gentse collega's al van de partij zijn. Erwin, Stephan, Mario en David vormen bij hen de schuttersploeg, en hebben er zin in.

De sfeer in de kelder van het fort (de bar) is gemoedelijk. Iedereen krijgt een 'goeiemorgen' van iedereen. Uiteraard gebeurt dat in een mengelmoes van talen, afhankelijk van de vertegenwoordigers. Bonjour, goeiemorgen, guten morgen

Stilaan geraakt ook de Duitse ploeg voltallig. Heel wat oude bekenden hierbij, zoals Peter Müller, maar ook enkele nieuwe gezichten. Een stevige delegatie, trouwens, waarmee bijna drie schuttersploegen kunnen worden gevormd. De mannen uit Krefeld zijn er precies nog graag bij.

Zoals dat hoort bij activiteiten in militaire sfeer, zit er een uitgebreide wacht-periode inbegrepen bij de oefening. Tijd die we nuttig gebruiken om de mannen van Gent wat wegwijs te maken in het systeem van de Franse TIR. Ook een gelegenheid om mekaar wat beter te leren kennen. Eigenlijk valt het op dat onze kringen heel wat gemeenschappelijke kenmerken hebben. Wat daarbij duidelijk op de voorgrond komt is onze gedeelde motivatie om er echt voor te gaan. (we geloven erin)

Dan, is het eindelijk het moment om onze kundigheid op de schietbaan nog eens te  bewijzen. Gezondheidscondities zorgen er bij mij voor dat topprestaties niet meer binnen bereik liggen. Maar ik ga voor het plezier en niet echt voor de punten. Met het karabijn valt het resultaat tegen, maar met het pistool geraak ik toch aan een 'onderscheiding' (70%). Toch mooi meegenomen.

Algemene opmerking: de resultaten met het karabijn liggen globaal significant lager dan de prestaties met het pistool (Gemiddelden: 57% tegenover 65%)!

Eveneens in de militaire traditie, valt er na de inzet opnieuw een periode van wachten. Dit keer kan dat wel ingevuld worden met een gezellige babbel en enige reflectie over de voorbije prestatie. Daar hoort uiteraard ook een drankje bij, wat de conversatie iets vlotter maakt. De copains van Gent zijn tevreden over het hele gebeuren en de uitnodiging. Ze doen onze ploeg een KNUROO pin cadeau, met enkele specifieke Gentse kringattributen erin verwerkt (draak). Erwin laat ons ook nog weten dat hij zeer content is met het KNUROO kantwerkje dat hij van ons heeft gekregen.

Tegen het moment dat formeel het aperitief wordt ingezet, als alle schutters hun beurt hebben afgewerkt, zijn wij al helemaal klaar voor de lunch. Maar eerst neemt Major Vermeulen het woord om de resultaten van de schietcompetitie bekend te maken. Zijn toespraak begint, zoals verwacht, met een korte herinnering aan het overlijden van colonel Jean Caenen. Er wordt een respectvolle minuut stilte gehouden. Ter ere van Jean, die toch de grondlegger en gangmaker is geweest voor deze interlanden schietcompetitie, zal de septembereditie ervan vanaf nu de titel dragen van: Challenge Colonel Jean Caenen. Mooi! Een monument voor een monument.

Voor de prijsuitreiking moeten we niet direct aanschuiven. De eerste prijzen voor ploeg- en individuele prestatie gaan naar de deelnemers van de lokale schietclub. De mannen van Krefeld pakken nog wat tweede en derde plaatsen voor het schieten met karabijn en de combiné. Gelukkig is er onze Didier, die erin slaagt het zilver in de wacht te slepen voor het vuren met karabijn! Blijkbaar toch het wapen dat moeilijkst te hanteren is, volgens de algemene uitslag. Goe Bezig Wi, Didier, Dikke Duum!

Buiten de prijsuitreiking, maakt de Major ook gebruik van het moment om wat souvenirs uit te delen aan de aanwezigen. Een gebaar dat de onderlinge verbondenheid eventjes in de verf zet. Wapenbroeders ondereen. Iedereen krijgt een hanger met het logo van de schutterclub Jean Baert en enkele potloden en balpennen van de Franse Defensie. Een broederlijk gebaar, dat prompt wordt opgepikt door Chris, onze ondervoorzitter. De Major krijgt van hem ook een balpen van de Belgian Reserve (Proud to Serve), evenals de maten van Gent.

Tijdens de lunch worden de ingezette gesprekken voortgezet en we leren mekaar weeral beter kennen. De sfeer is 'broederlijk' en dat vraagt om herhaling. Waarschijnlijk is dit precies waar dergelijke bijeenkomsten over gaan. Het schieten is plezant, en als er een van ons iets wint zijn we allemaal content. Maar eigenlijk gaat het toch vooral over de kameraadschappelijke sfeer die erbij wordt opgeroepen?! De TIR brengt mensen samen. Dat verruimt ook onze blik op de wereld en samenleving. Da's de grootste trofee van al.

Maar die andere gadgets zijn ook leuk meegenomen.

Genoten van een dagje schieten (en de rest)! 

Penningmeester@roo-west.be

& eindredactie 
Vz@roo-west.be