Challenge
Zaterdag 27 september 2025 (TIR AlFraBe)

Traditiegetrouw organiseren onze Duinkerkse collega's (ACRA*) eind september of begin oktober een schietcompetitie voor Duitse, Franse en Belgische reservisten. Dat klinkt waarschijnlijk nogal indrukwekkend (internationaal), maar de bijeenkomst bestaat eigenlijk enkel uit West-Vlaamse reservisten, de collega's uit regio Krefeld, de Duinkerkse Cadres de Réserve, en leden van schuttersclub Jean Bart.

In de beginjaren kwam iedereen opdagen met meerdere schuttersploegen, maar nu is het opzet wat bescheidener geworden. Uiteindelijk doen er nog 9 ploegen mee: 4 lokale ploegen, 3 Duitse (versterkt met één van onze jonge gasten), en 2 ploegen Brugs Ommeland. Het krijgt wel de naam "competitie", maar de sfeer blijft vooral kameraadschappelijk en plezant.

Iets te vroeg toekomen heeft het voordeel dat er tijd is voor een kleine verkenning van de omgeving. Sedert de gemeente Leffrinckoucke het fort heeft gekocht, is er flink geïnvesteerd in de heraanleg van het omliggende landschap. De parking vóór het fort is verdwenen, en is vervangen door een mooi wandelpad naar de ingang van de vesting. Het fort zelf is her-ingericht als museum, en open voor bezoekers.

De structuur wordt stelselmatig opgeknapt en ieder jaar ziet het er mooier uit. Onder het vroegere beheer van de Franse Defensie was het fort verwaarloosd geraakt. Informatieborden langs het pad, vertellen de geschiedenis van het bouwwerk en vooral die van Operatie Dynamo (evacuatie van het Britse expeditieleger in juni 1940). Het hek naar de trap is nu voorzien van een elektrisch slot en bewaakt met een camera. Het is immers niet de bedoeling dat museumbezoekers onverwacht komen binnendwalen op de schietstanden.

Beneden is er al wat volk aanwezig. Helaas steeds meer onbekenden (de anciens zijn blijkbaar niet zo enthousiast over de nieuwe fusie). Voorzitter Patrick en zijn acoliet Georges ken ik gelukkig wel. Het is een blij weerzien. Eric Castelein is er ook al. Tevens de enige deelnemer van de West-Vlaamse reserveofficieren. De Duitsers druppelen ook stilaan binnen. Hun voorzitter is een oude bekende voor mij. Peter ken ik nog van bij de voorbereidingen van onze jumelage in 1992. Hij loopt wat moeilijk en heeft een blauw oog. Gevallen met zijn scooter. Later blijkt dat zijn schiethand en meesteroog (gelukkig) ongehavend uit het ongeval zijn gekomen. De rest van ons equipe komt ook toe: Christophe met echtgenote, Dominique met vriendin, en Dimitri. Emile heeft een paar maten meegebracht, en zo is er toch wat 'jong volk' aanwezig.

We schrijven ons in en drinken een koffie terwijl we wachten, want we staan als laatste op het programma. Dimi, Emile en Joshua worden mijn teamgenoten. Het schieten met pistool is niet meer met de rolling block pistolen van destijds, maar met uitstekende matchpistolen. Ze zijn semi-automatisch, zodat we niet meer na ieder schot moeten herladen. Mooi spul en ze schieten precies. Jammer genoeg hapert mijn pistool wel bij de laatste 5 patronen, en dat doet mijn score geen goed. We schieten ongeveer hetzelfde resultaat, wat gunstig is voor het groepsklassement. Ook voor het karabijnschieten zitten onze prestaties dicht bijeen. Toch verbazend dat die oude MAS Mod 45 nog steeds zo precies schieten?! Dit geweer werd door het Franse Leger tot in de jaren '70 gebruikt als opleidingswapen. Ze kwamen in productie rond de jaren '50, maar zijn van origine een Mauser-ontwerp dat door de Fransen werd overgenomen/buitgemaakt.

Als het schieten erop zit, is het tijd voor een pint (niet drinken vóór het schieten, hoewel dat stabiliserend werkt voor de natuurlijke bibber). De jonge gasten hebben het alvast heel leuk gevonden. Schieten met het echte spul is toch anders dan knallen met paintball- en bb-gun. Hoewel dat 'spelen' ook z'n voordelen heeft. De jongelui kunnen met wapens omgaan en ze schieten goed. Die keren tevreden terug naar huis en misschien hebben we enkele nieuwe reservisten gerecruteerd.

Wie niet blijft eten gaat dus naar huis. De rest gaat naar de gemeentelijke zaal even verderop, onder de blauw-witte watertoren. Barbecueën in het fort kan en mag niet meer, want de bezoekers kunnen er vrij rondlopen op de binnenplaatsen. De receptie duurt wat langer dan voorzien want een bain marie blijkt defect te zijn. Uiteindelijk wordt dat opgelost door de rijst op te warmen in de microgolfoven. Na de smakelijke maaltijd is het tijd voor de prijsuitreiking. Ook dat is niet meer zoals vroeger, met een overvloed aan prijzen en de aanwezigheid van meerdere hoogwaardigheidsbekleders. Alles is wat soberder geworden.

Voor het pistoolschieten vallen we niet in de top drie. Eerste is Peter Müller. Tweede plaats is voor de Fransen, en de Duitsers kapen de derde plaats. Wij hebben drie schutters bij de eerste tien. Voor karabijn is Peter weer de primus, maar nu is de Franse voorzitter (Patrick Vermeulen) tweede. De Duitsers zijn er weer bij voor de derde prijs. Als laatste onderscheiding is er nog een prijs voor de beste ploeg, en dat is mijn ploeg! Het levert ons een medaille en een trofee op. Dimi mag de prijzen in ontvangst nemen. De tweede en derde ploeg in de rangschikking zijn lokale ploegen.

Ook al even traditioneel wordt de maaltijd afgesloten met koffie en een taartje. Daarna vertrekken de Duitsers, want ze hebben nog een lange rit naar huis voor de boeg. Voor mij blijft er wat tijd om een beetje te netwerken met de Fransen. Goed kennen we elkaar nog niet, maar de contacten zijn vernieuwd.

Merci collega's voor het aangename gezelschap en de prima resultaten. Tot de volgende Compétition de Tir, ergens in het voorjaar van 2026.

Voor verslag

Secretaris Marc

* ACRA= Association des Cadres de Réserve des Armées