Ré-Unit
06 Februari 2026

Last Post Ploegsteert

Het is relatief warm voor de tijd van het jaar (10°C) aan het Ploegsteert Memorial Monument, op vrijdag 6 februari 2026, om 19h. De maandelijkse ceremonie aan het monument, met Last Post en bloemenhulde heeft alweer veel volk op de been gebracht. Daarbij meteen ook heel veel blauw op straat, want de korpsen van brandweer en politie zijn en masse aanwezig. Ook de vriendenkring van de Rijkswacht staat aangetreden met een opvallende delegatie. Om alles extra in de kijker te laten lopen, komen al deze blauwe uniformen aangemarcheerd in perfecte militaire opstelling, inclusief vaandels. In de staart van de optocht staat ook een detachement jonge recruten van de politieschool. Zo jong nog; maar vol overtuiging en fierheid. Hartverwarmend om zien, dit beloftevolle engagement.

Zoals het bij deze plechtigheid hoort, zijn ook de plaatselijke en aangrenzende bestuursmandatarissen van de partij. Burgemeesters en schepenen met Belgische en Franse kleuren op hun functie-sjerpen. Verder wordt het gezelschap op de rode loper aangevuld met nog enkele prominenten. En ... met twee gepensioneerde reserveonderofficieren die de KNUROO-Kring West-Vlaanderen vertegenwoordigen.

Verder is er uiteraard de verwachte volkstoeloop van inwoners en passanten. Het taalspectrum dat hoorbaar is, varieert van Frans, Nederlands, Engels, en misschien nog enkele dialecten die wat moeilijker thuis te wijzen zijn. Allemaal mensen die de warme huiskamer verlaten hebben om hier in het duister, samen te staan om de slachtoffers van de Grote Oorlog te herdenken en te huldigen. De sfeer wordt hier niet bepaald door de frisse buitentemperatuur, maar door de warmte van de menigte (in al zijn betekenissen).

De ceremonie heeft een gekend, voorspelbaar verloop. Met krachtige bevelen, stuurt een vertegenwoordiger van het Comité alles in goede banen. Iedereen krijgt een plekje toegewezen (en er is erg veel volk aanwezig). De vaandeldragers staan dicht bij het monument, en flankeren het hele gebeuren. Gasten die deelnemen aan de bloemenhulde mogen op de rode loper staan, vóór de rest van het publiek.

Er volgen enkele trompetsignalen, fakkels worden aangestoken door pompiers en politiemensen (duidelijk de centrale gasten van de avond). Daarna volgt een vrij lange bloemenhulde, waarbij op respectvolle wijze kransen worden aangebracht door de verschillende gedelegeerden. Een minuut stilte bij het geflakker van de fakkels, bekrachtigt de serene sfeer van het gebeuren. De Last Post zet de finale noot op de bijeenkomst. Een exhortation in drie talen (Engels, Nederlands, Frans) beklemtoont het internationale (en misschien ook Belgische) karakter van de plechtigheid. De trompetter speelt 'Fermer le ban', en de ceremonieleider bedankt alle gasten voor hun aanwezigheid. Wie goesting heeft mag nog het gastenboek tekenen.

Voor mij is dat een goeie gelegenheid om mijn Proud to serve - stylo boven te halen. Wat lovende impessies neergeschreven, en daarna mijn balpen cadeau gedaan aan de mens van de organisatie die het boek heeft aangeboden. Ook de ceremonieleider een schrijfstok overhandigd, terwijl hij ons bedankt voor onze bijdrage. We zijn daar altijd zeer welkom.

Terwijl de lokale prominenten nog wat foto-opportuniteiten benutten (groepsfoto's) verlaten wij het terrein, voor de grote uittocht begint. Dirk en ik zien mekaar maar een paar keer per jaar, en dus moeten we bijpraten over heel wat onderwerpen en ervaringen. Voor de ceremonie waren we trouwens zeer op tijd aanwezig, wat heeft toegelaten dat we eerst een hapje en een pint zijn gaan pakken in l' Auberge. Ook een gelegenheid om al wat bij te babbelen. Natuurlijk is het nuttig om de tong te smeren voor een goed gesprek, en in l' Auberge hebben ze nu ook Paix Dieu van 't vat. Een Qeueu de Charrue is niet te versmaden, maar dit biertje vind ik nog net iets lekkerder.

Enfin, het was lang geleden dat we nog een delegatie afvaardigden naar de Ploegsteertse Last Post. Dit was eerder een toevalstreffer, voortgekomen uit geïmproviseerd gekonkel tussen twee pensionnés met voldoende tijd en goesting om de reserveonderofficieren van West-Vlaanderen nog eens voor het voetlicht te zetten (hier fakkellicht). Zonder dit te forceren is het misschien een leuk idee om dit nog eens te herhalen? Het voelde in ieder geval heel vertrouwd aan, en we waren daar helemaal op onze plaats. Als 'koude' noorderlingen wellicht iets minder hartelijk dan de vriendelijk kussende en omhelzende zuiderlingen, maar toch ...

à la prochaine,

Vz@ROO-West

Fotomateriaal van Michel Sence, te vinden op de Facebook-pagina van het Comité du Mémorial