Stabiliteit

Algemene Statutaire Vergadering met TIR

Zaterdag 07 maart 2026

Zo'n vijftien jaar geleden (2012) bolde ik samen met mijn Chinese collega, professor Yunxian Zhou (Zhejiang Chinese Medical University), naar de Menenpoort om er deel te nemen aan de dagelijkse bloemenhulde en Last Post ceremonie. Tijdens de verplaatsing vroeg ze mij waar ik had leren rijden. Bij het leger, misschien? Een verrassende vraag voor mij, die de gedachte voortbracht dat 'per auto rijden' in China blijkbaar niet voor iedereen is.

De essentie van dit verhaaltje zit echter niet in mijn indrukken van het moment, maar in het feit dat een ervaren chauffeur eigenlijk niet actief nadenkt bij het rijden. Het is een intuïtief proces geworden, waarmee we de uitdagingen van het -soms hectische en onvoorspelbare- verkeer het hoofd bieden. Dit principe geldt eigenlijk voor ieder voertuig waarmee we moeten leren rijden. Wie de eerste keer op een fiets zit, heeft ook moeite met het sturen. Beginners hebben de neiging om te fel te compenseren en te grote bewegingen te maken (ook bij auto rijden). De ervaren bestuurder beweegt amper, en krijgt met kleine correcties iedere situatie onder controle (je ziet het stuur amper bewegen).

Maar ook deze reflectie is maar een illustratie van wat ik wil aanduiden. Er is een analogie te trekken tussen het besturen van een voertuig en het besturen van een organisatie/vereniging. Daarbij bestaat het principe van de incrementele aanpak. Akkoord, het is management jargon (Vlerick speak ), maar om het lopende beleid van onze kring te verantwoorden is het een handig begrip. Bij een Algemene Ledenvergadering gaat het er toch over dat de bestuurders hun aanpak verantwoorden? Dus ..., aangezien de voorzitter toch wat Vlerick courses heeft verwerkt destijds, mag er al eens een salonwoord op tafel komen. 

Tabelletje geleend van de BRIL Innovatie Academie (Ndl)

Wie onze kringwerking op korte termijn bekijkt, zou de indruk kunnen krijgen dat er eigenlijk niets verandert of beweegt. Op langere termijn bekeken, wijzigt dit perspectief al snel, en wordt duidelijk dat er permanent aanpassingen worden gemaakt. We evolueren mee met de soms stormachtige veranderingen bij Defensie en in de samenleving, maar op een creatieve, standvastige, beheerste manier. In nabeschouwing moet dat een doeltreffende werkwijze zijn, want wij zijn actueel één van de sterke kringen binnen de KNUROO. We maken geen revoluties of dramatische veranderingen, maar passen ons aan met de kleine correcties/evoluties van de ervaren stuurman (tja; maritieme provincie en zo ...). Daarnaast houden we ook vast aan een soort dissidente/eigenzinnige denkwijze, waarbij we niet zomaar meelopen bij alles wat ons wordt voorgesteld. Dit is een karakteristiek die onze kring al meer dan dertig jaar tekent, en het heeft ons geen windeieren gelegd. Er zijn zeker situaties waabij het principe van de blik op oneindig en het verstand op nul waardevol kan zijn, maar meestal is het beter om autonoom en doelgericht na te denken vooraleer te handelen.

Dit is relatief veel tekst om het inleidende 'woord van de Voorzitter' weer te geven dat de vergadering op gang schiet. Toch zinvol, misschien, om het twintig minuten durend betoog even te resumeren tot de essentiële boodschap. Waar zijn we mee bezig? En hoe pakken we dit aan?

Dat wordt gevolgd door het (goed voorbereide) financiële verslag van onze Penny. Aangevuld met een overzicht van onze activiteiten in het voorbije werkjaar door Benedict. Afgerond met een oproep van ondervoorzitter Chris om samen deel te nemen aan verschillende wandelinitiatieven. Goeie gelegenheden om ons te laten zien (als vereniging, als kring en als reservisten).

Met dank voor haar inzet, wordt onze penningmeester (Peggy) herverkozen voor de volgende drie jaar. Onze secretaris geeft nog enige duiding bij wat er beweegt (of niet) op het nationale niveau van de vereniging, en daarmee wordt het formele gedeelte van de avond afgerond. Tijd voor kameraadschappelijk amusement!

De vriendschappelijke schietcompetitie vormt toch de 'trekpleister' van de bijeenkomst?! Omdat we slechts één keer per jaar vuurwapens mogen gebruiken met een dagvergunning, hebben we de datum van onze ASV&Tir erg vroeg in het jaar gezet zodat we volgende jaren stilletjes kunnen opschuiven (minstens één jaar tussen de beurten). Voor deze ene keer doen we geen beroep op de dagvergunning, maar schieten we met luchtdrukwapens.

Op het eerste gevoel lijkt dit misschien geen grote uitdaging, maar tijdens het schieten wordt snel duidelijk dat dit een bijzonder amusante en aangename bezigheid is. Op 15 meter een klein doelwit raken is toch een beetje anders dan schieten met een (slecht) loodjesgeweer op de kermis. De doelkaarten zijn ook heel interessant, omdat ze beletten dat er confetti wordt gemaakt.  Vijf schoten per mikpunt, zorgt voor een overzichtelijk geheel van de resultaten. Onze secretaris, die het telbureau bemant, zal het geapprecieerd hebben. 

Blijkbaar is het schieten van 30 loodjes een ontspannende bezigheid. Er heerst een opvallend gemoedelijke, en zelfs vrolijke sfeer bij de deelnemers. De gesprekken zijn bijzonder aangenaam en interessant. In de aanloop naar de prijsuitreiking is er eigenlijk geen competitieve spanning voelbaar. We zijn er voor mekaar en voor de babbel. Erg leuk!

Het is bijna jammer om de ambiance te verstoren met de uitslagen van de wedstrijd. Omdat het een bijzondere editie is hebben we nog eens voor wijn gekozen in de prijzenpot, en heeft iedere deelnemer prijs (en is de ingezette 15€ eigenlijk al terugverdiend). De rangorde in het klassement (score) bepaalt de volgorde van kiezen uit het prijzenaanbod. Maar het is allemaal goed spul. Dus, verliezen doet niemand, en iedereen pakt een waardevol souvenir mee naar huis.

De eigenlijke cohesie grijpt plaats aan de toog en/of verspreid over Paul's winkel, tijdens de talrijke en diverse gesprekken tussen de aanwezigen. Het ene moment gaat dat over vroegere ervaringen in militaire dienst. Maar evengoed komen er onderwerpen uit het persoonlijke leven aan bod. Of we pronostikeren wie te volgende provinciecommandant wordt. Er wordt van gedachten gewisseld over toekomstige activiteiten. Enzovoort ... Onderwerpen genoeg om een paar avonden te vullen. Als één gespreksthema wordt afgerond, staat er al direct een nieuwe gesprekspartner klaar voor het uitdiepen van een andere topic. Gezellig roezemoezen en delen. ...

Het afronden van de prijsuitreiking lijkt voor verschillende mensen het signaal om de route naar huis aan te vatten. Da's wel een verstandige beslissing, want buiten heeft de mist het niveau 'erwtensoep' bereikt. Een situatie die niet veilig is om vermoeid of gehaast het stuur in handen te nemen. Liever rustig aan, geconcentreerd, de witgrijze Nacht und Nebel trotseren. Misschien toch al een beetje mijmeren over de voorbije avond, als het rijden te saai wordt?

In mijn ervaring is dit een van onze beste Algemene Vergaderingen geweest. Goeie sfeer, plezante en interessante gesprekken, ... en als toemaatje nog een prijs geschoten ook. Een memorabele avond met een toffe bende. Daar mag ik ondertussen al 28 jaar voorzitter van zijn. Weeral goed gevoel. 

Tot de volgende,

Vz@roo-west.be